+[ 海斗]+ :(｡◕‿◕｡):

 

 

 

    บ่ายวันหนึ่งที่โรงเรียนอนุบาล ครูต้อยกำลังให้เด็กๆในชั้นเรียนออกมาพูดหน้าชั้นว่า โตขึ้นฝันอยากจะเป็นอะไรและเพราะอะไร คำตอบมีทั้ง หมอ พยาบาล ดารา นักร้อง นักแสดง นางงาม ตำรวจ ฯลฯ  แต่มีเด็กอยู่คนหนึ่ง ชื่อน้องก้อง เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ผิวขาวดูบอบบาง นิสัยสุภาพเรียบร้อย และมักจะนั่งเล่นหรือนั่งอยูคนเดียวเสมอ

 

 

    เขาบอกว่าอยากทำหลายอย่าง แต่ว่าฝันอยากจะนั่งบนก้อนเมฆแล้วบินไปรอบโลกมากที่สุด เพื่อนๆในชั้นต่างพากันหัวเราะต่อความคิดที่แสนจะไร้เดียงสาของเขา น้องก้องทั้งอายทั้งโกรธจึงรีบวิ่งกลับเข้าไปนั่งที่ของตน ครูต้อยยิ้มน้อยๆก่อนจะเรียกให้เด็กคนต่อไปออกมา

 

 

   หลังเลิกเรียน ครูต้อยที่เป็นอาจารย์เวรหน้าโณงเรียน เห็นน้องก้องนั่งเล่นอยู่คนเดียวจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ

  

 

   น้องก้องพยักหน้ารับ ในมือถือกิ่งไม้แห้งๆใช้ต่างดินสอวาดเล่นไปบนลานดิน

   ครูต้อยยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงเมื่อตอนบ่ายที่ให้ทำกิจกรรมหน้าชั้นเรียน

 

   "น้องก้อง ทำไมหนูถึงอยากนั่งบนก้อนเมฆล่ะลูก"

 

   น้องก้องหันมามองครูต้อยด้วยดวงตาเป็นประกาย

 

   "ครูต้อยเคยดูการ์ตูนเรื่องดราก้อนบอลรึเปล่า ที่พระเอกมันขี่ก้อนเมฆสีทองได้ แล้วคอยฆ่าพวกปีศาจที่จะมาทำลายโลก!"

 

 

   น้องก้องยังเล่าต่ออีกว่าเคยสู้กับปีศาจตัวเล็กๆที่แอบเข้ามาในบ้านด้วย ตอนนั้นนะ พวกมันกระโดดเกาะตามแขนขาก่อนจะกัดเขาด้วยฟันที่แหลมคมเหมือนซี่เลื่อย น้องก้องคว้าเอาไม้กวาดที่อยู่ในห้องครัวมาเป็นอาวุธ หลังจากต่อสู้กันอย่างดุเดือด น้องก้องก็เป็นฝ่ายชนะ  แถมยังบอกว่ามีเรื่องอีกเยอะแยะเลย เอาไว้จะเล่าให้ครูต้อยฟังอีกวันหลัง

 

 

   น้องก้องเล่าด้วยสีหน้าภูมิใจ พร้อมออกท่าทางประกอบตามประสาเด็กๆ ทำให้ครูต้อยอดที่จะยกมือขึ้นลูบศรีษะน้องก้องอย่างเอ็นดูไม่ได้

 

 

   ไม่นานนักคุณแม่น้องก้องก็มารับและหยุดคุยกับครูต้อย เธอบอกครูต้อยว่าน้องก้องมักจะเล่าให้ฟังอยู่เสมอๆว่า เขาเจอกับเรื่องแปลกประหลาดอยู่บ่อยๆ ทั้งเคยต่อสู้กับคนแคระปีศาจในห้องครัวบ้าล่ะ มีหมู่บ้านแมลงบนต้นไม้ในสวนหลังบ้านที่แมลงทุกตัวพูดได้บ้างล่ะ บางครั้งก็นั่งพูดอยู่คนเดียวแต่บอกว่านั่งคุยอยู่กับเพื่อนที่ทุกคนมองไม่เห็นบ้างล่ะ  แต่เธอก็ไม่คิดมากเพราะเข้าใจว่า เด็กในวัยนี้มีจิณตนาการค่อนข้างสูง

 

 

   วันเวลาผ่านไป น้องก้องเติบโตขึ้นเป็นนักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรง เป็นที่ยอมรับในสังคม งานทุกงานที่เขาทำได้รับความนิยมอย่างมาก จนมีคนรอบข้างพากันถามว่า ในชีวิตนี้เคยมีเรื่องที่ยังไม่เคยทำหรือที่ทำไม่สำเร็จไหม

 

 

   "มีสิ!" เขายิ้ม ก่อนจะตอบด้วยดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความฝัน

 

 

 

 

   "ผมยังไม่เคยขี่ก้อนเมฆเลยซักครั้ง แล้วก็ยังมีอีกเยอะแยะ เอาไว้วันหลัง ผมจะเล่าให้ฟัง"

 

 

 

 

 

_______________________________________________

 

 

 

เป็นเรื่องสั้นที่เขียนในวิชาเขียนบทภาพยนตร์ที่เรียนตอนปีสองค่ะ

 

เป็นเรื่องที่ได้คะแนนเยอะที่สุด เพราะไม่ถนัดการเขียนเรื่องสั้นเลย งงๆ กับตัวเอง

 

เป็นเรื่องในหัวข้อ "ความฝัน" ค่ะ

 

คนเรายิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ ก็ยิ่งคิดว่าความฝันของเด็กๆ เป็นเรื่องที่ไร้สาระ

 

แต่บอกตามตรงค่ะ คนเราทุกคนก็มีความเป็นเด็กอยู่ในตัวกันทั้งนั้น เพียงแต่เราจะเอาความเป็นเด็กในตัวมาใช้ให้เกิดประโยชน์ยังไงต่างหาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.1     อัพเอนทรี่ได้มีสาระที่สุดเป็นครั้งแรก

 

ปล.2     ชอบผู้ใหญ่ที่มีความเป็นเด็ก ชอบเด็กที่สมกับเป็นเด็ก

 

 

 

 

 

//เค้าคนนึงล่ะที่อยากเป็นเหมือนโงกุน